Wees de beste versie van jezelf! Volg je ultieme passie! Vind die hartstochtelijke relatie! Lees hier hoe je 12 keer per week seks kunt hebben! We zijn meer dan ooit op zoek naar bijzondere, speciale en uitzonderlijke prestaties en ervaringen. Neem je nu werkelijk genoegen met die ‘gewone baan’? Er is vast wel een training, lezing, event of workshop te vinden waarin jij leert om daaruit te breken. Het gevoel dat we niet goed genoeg zijn of het niet goed genoeg doen wordt alleen maar versterkt. Immers, veel zelfontwikkelingsmarketing gaat uit van de gedachte dat er verbetering mogelijk is en jij op dit moment niet alles uit je leven haalt wat erin zit. Is er nog wel ruimte voor het gewone, alledaagse? En kun je jezelf daarin ook goed genoeg vinden?

 

De waarde van zelfontwikkeling

Begrijp me niet verkeerd. Het is in mijn optiek heel waardevol en levensverrijkend om je energie te volgen. Dat waar jij blij van wordt en waar jij lichtjes van in de ogen krijgt. En in sessies doe ik vaak oefeningen waarbij mensen hun waarden leren ontdekken, dat waar zij voor staan en wat hen een gevoel van betekenis geeft. Dus ja, het is fantastisch dat we in een tijd leven waarin wij Westerlingen minder bezig hoeven te zijn met écht overleven en daardoor ruimte hebben voor zelfonderzoek en zelfontwikkeling. Maar er is een sterk – maar niet altijd even duidelijk – verschil tussen het ontdekken waar we energie van krijgen en te doen waar we blij van worden en de jacht op continue verbetering en die allesovertreffende ervaring.

 

Het gewone is zo gewoon nog niet

Herken je dat gevoel dat je (gewoon in een nuchtere toestand) naar een boom of een stuk fruit kijkt en denkt: ‘jezus wat is dat f*cking vet man! Hoe kan zoiets?’. Het is ook f*cking vet. We zweven op een bol in een oneindig universum en op die bol zijn alle omstandigheden zó perfect dat wij elke dag van zuurstof en brandstof worden voorzien. We hebben geen idee hoe we hier terecht zijn gekomen en hebben voor het grootste gedeelte geen idee hoe wij zelf werken. Superkomisch en supervet. En ook de creaties van de mens zijn fascinerend. M’n vader wees mij, als leek op technisch gebied, er onlangs op dat alles waar een gebouw uit bestaat geleverd wordt door de natuur. Holy….

Als mens hebben we alleen een mechanisme in ons dat dit doet vergeten: namelijk een structurele onbevredigdheid. Mooi geïllustreerd door een anekdote van Rob Brandsma, directeur van het Centrum voor Mindfulness in Amsterdam:

“Een collega-trainer gaf eens zijn zoontje zijn eerste stukje chocola. Het eenjarig jongetje was enkele momenten in de zevende hemel door de verrassende smaak, maar kort daarna, nog voor hij het op had, focuste hij de ogen op het blok chocola dat zijn vader in de hand hield. Hier zie je de verschuiving van de dopaminepiek: van het genieten van deze chocola naar het verlangen naar het stuk dat je nog niet hebt.”

En voordat je hoofd met je aan de haal gaat: dat mechanisme hoeft niet weg. Het is menselijk en heeft een belangrijke evolutionaire waarde, namelijk: het niet oké zijn met het zo-zijn van dit moment is de motor van onze ontwikkeling. Immers, wanneer we altijd tevreden zijn met alles dan komt niks in beweging. Het is heel menselijk en heel normaal. Het hoort erbij. Maar misschien zijn we hier tegenwoordig iets te ver in doorgeschoten en voeden we dit mechanisme van onbevredigdheid alleen maar meer doordat ons gevoel van ‘niet goed/leuk/knap/avontuurlijk/fantastisch/gespierd/geïnspireerd genoeg zijn’ dagelijks in reclame-uitingen en langzaamaan ook in onze cultuur wordt versterkt.

 

Bedankt voor de info maar wat kan ik hier mee?

De maatschappij ontwikkelt zich in een bepaalde richting en ook daar is niet per se iets mis mee. Het is wat het is. Je verzetten tegen dat wat is kost heel veel energie en levert niet zo heel veel op. Slechte return on investment dus. Ik geloof veel meer in vaardig meebewegen. Niet vechten tegen het onjuiste maar het voeden van het juiste. Zoals Moeder Theresa (denk ik?) zei:

“I’m not marching against the war, I’m marching for peace”

Hoe kunnen we dan marchen voor onze eigen inner peace in een samenleving die er, vaak onbewust, op gericht is om die peace uit balans te brengen?

Ik geloof dat dat kan door onszelf te beoefenen in zelfcompassie en mildheid. Immers: iets van buiten kan jou alleen maar raken wanneer het al in jou aanwezig is. Het aanbod kan floreren bij voldoende vraag. Een reclameboodschap die propageert dat jij op zoek zou moeten naar een betere versie van jezelf komt alleen binnen als jij de overtuiging hebt dat je op dit moment geen goede versie bent. En dat gevoel zorgt ervoor dat je continu een betere versie blijft najagen. En dan is zelfontwikkeling geen intrinsieke keuze meer.

Kijk eens of je met een frisse blik iets meer aandacht kunt hebben voor het gewone, het kleine, het alledaagse. Hoe briljant wasknijpers zijn. De wijze waarop je laptop vrijwel direct reageert op jouw vingers. Dat hapje van je brood, met liefde belegd door je partner of misschien wel jezelf. Die vriendelijke lach van een collega. Die slok van je koffie. Dat ontspannen gevoel van je comfortabele stoel. De verse zuurstof die je elk moment vanzelf toegediend krijgt. De verfijnde automatische werking van je lichaam. Het kloppen van je hart. Misschien vloeit daar vanzelf wat meer dankbaarheid uit voort. Voor hoe bijzonder het gewone eigenlijk is.

Omhels jezelf in jouw imperfecties, jouw lelijkheid, jouw zwakheid, jouw onwetendheid, jouw saaiheid en jouw gewoonheid. Op het moment dat je mild kunt zijn naar wie je bent, wat je denkt, voelt en verlangt, hoe je eruitziet, hoe je in elkaar zit en de keuzes die je maakt ben je vrij en wordt het alledaagse vanzelf bijzonder.

Je bent

Gewoon

Oké

 

Ps. Ik kwam er na het schrijven van deze blog achter dat Edel Maex, psychiater en ook een mindfulnesstrainer, een boek met dezelfde titel heeft geschreven. Ik heb het niet gelezen. Maar het klinkt als een aanrader 😉